ความบังเอิญ ในความทรงจำ ( ครั้งที่ 1 )

ความบังเอิญ ในความทรงจำ ( ครั้งที่ 1 )
วันนี้กลับบ้านเร็วเลย เพราะต้องไปธนาคารต่อ เสร์จกลับมาถึงห้องกินก๋วยเตี๋ยวหน้า แมนชั่นเจ้าประจำ กินเสร็จนอน นอนแล้วตื่นมารอทำอารมย์ทำงานแล้วหยิบไดอารี่ เก่า ๆ ที่เขียนถึงบ๊วยขึ้นมาอ่านเจอที่เขียนไว้เมื่อหลายปีแล้ว 14 ปี เลยล่ะ
23 เมษายน 2540
การพบกันบางครั้งอาจจากการบังเอิญ แต่ความบังเอิญที่ผมจดจำจนทุกวันนี้มี 2 ครั้งซึ่งเกิดตอนเรียนทั้งนั้นเลย
ครั้งแรกหลังโรงอาหาร ผมจำไม่ได้ว่าไปทำอะไรตรงนั้นอาจจะไปซื้อขนมหลังร้านค้า แล้วบ๊วยก็เดินมากับเพื่อนอีก 1 คน
แล้วก็มองมาที่ผมพอดี โอ้โห เต็ม ๆ ครับ ตอนนั้น ทำไรไม่ถูกเลย หน้าชา ปากชา ขาชา บ๊วยพอมองเสร็จก็หัวเราะ แล้วก็เดินไปจำได้ว่านั่งอมยิ้มทั้งวัน
เรกกับตู้ก็ถามว่าเป็นไร อารมย์ดีจังข้าวก็กินอร่อย นอนก็ฝันดี เฮ้อ วันนี้นอนดีกว่า
พรุ่งนี้ค่อยมาต่อ ความบังเอิญ ในความทรงจำ

คู่กัด -เจ

คู่กัด -เจ

อะไรที่ตรงกันข้าม ถ้าจะเอามาวางกันไว้ใกล้ๆ
เดี๋ยวมันก็จะกลายเป็นเรื่อง เป็นเรื่องเป็นราวกันเข้าจนได้
เอาแมวมาไว้กับหมามันก็คงต้องสู้กันเป็นธรรมชาติ
จะให้มันเข้ากันได้เนี่ย ก็ผิดธรรมชาติ

เอาเสือมาไว้กับสิงห์ มันก็ต้องให้รู้ว่าใครจะเป็นเจ้า
ให้รู้ว่าใครมันจะแน่ ก็สู้ไม่ถอยกันเลยสักก้าว
เอาน้ำมาสู้กับไฟ ไม่ใครก็ใครก็ต้องถอยกันไปข้างนึง
ใครมันจะแน่กว่ากันให้รู้ไว้ซะบ้าง

(มันก็คงจะดีถ้าให้อยู่กันไกลๆนะ) เมื่อไม่เจอะจะทะเลากันยังไงล่ะ
(คนละทางก็ให้ห่างกันไปละดีแล้ว) มันลำบากก็ให้อยู่กันคนละแนว
(แล้วบางอย่างมันจะห่างกันยังไงนะ) ลิ้นกับฟันมันจะห่างกันยังไงล่ะ
(มันจำเป้นก็ต้องอยู่กันไปตรงนี้) จะทำยังไง

*อย่างเธอกับฉันอันที่จริงเราก็มีหัวใจให้กัน
แล้วทำไมเธอกับฉันคอยกัดกันทุกทีเรื่อยไป (เฮ่ เฮ่)
เธอก็เสือ ฉันก็สิงห์ อันที่จริงไม่มีอะไร
รักกันแต่ทำไมเป็นอย่างนี้

ในเมื่อยังรักกันเนี่ย ไอ่เรื่องอย่างเนี้ยมันก็พูดกันได้
ในเมื่อเรามีปัญหาก็คงจะแก้กันไปได้ง่ายง่าย
ก็แค่ว่าเธอไม่ดื้อ แล้วฉันก็ไม่ดื้อก็หมดปัญหา
ไอ้เรื่องที่ไม่เข้าเรื่องก็ยอมกันบ้างเหอะน่า

เช่นของที่ฉันชอบชอบเธอลองชอบดูบ้างก็ได้
ฉันพูดก็ขอให้เชื่อ ให้เชื่อให้ว่าง่ายง่าย
ตกลงกันได้ไม่ยากแค่มีอะไรก็ให้ฉันชนะ
ถ้าพูดให้ง่ายกว่านั้น คือเธอต้องยอมไงล่ะ

(เฮ่ เฮ่ เฮ่ เฮ่ เฮ่ เฮ่ เฮ่ เฮ่)

คิดอะไรกันมาก ก็แค่ว่าล้อกันเล่นเล่นละน่า
ใครจะไปเอาชนะอะไรอย่างนั้นมันก็ท่าจะบ้า
ฉันก็ยอมอยู่แล้ว ฉันก็ยอมอยู่แล้ว ฉันก็ยอมอยู่แล้วใช่ไม๊
ถ้าเธอไม่ยอมแน่แน่ ฉันจะยอมก็ได้

ของที่เธอชอบชอบ ฉันจะชอบจะลองดูมั่ง
เธอพูดแล้วฉันจะเชื่อ ไม่ดื้อไม่เถียงดูบ้าง
จะยอมเธอดูสักครั้ง ฉันจะอนุญาตให้เธอชนะ
แต่เธอต้องยอมฉันก่อน อย่างนี้ตกลงไม๊ล่ะ

(มันจะเป็นยังไงถ้าให้อยู่กันไกลไกลซะ) เมื่อไม่เจอะจะทะเลาะกันกะใครล่ะ
(คงละทางถ้าให้ห่างกันไปไม่ดีละมั้ง) คงจะเบื่อถ้าต้องอยู่กันตามลำพัง
(คิดว่าเราก็ต้องอยู่กันไปอย่างนี้) ลิ้นกับฟันมันเป็นคู่ก็ดูดีนี่
(มันจำเป็นก็ต้องอยู่กันไปตามนั้น) จะทำยังไง

(*)
เอาละน่า เอาละน่า (เอ้ เอ้)
เอาละน่า เอาละน่า (เอ้ เอ้)
เอาละน่า เอาละน่า (เอ้ เอ้)
(เอ้ เอ้ เอ้ เอ้ เอ้)

ก็พูดกันได้ ไอ้เรื่องอย่างนี้ก็พูดกันได้ (พูดกันได้)
ก็แค่ให้เชื่อ ก็แค่ให้แค่ ก็แค่ให้เชื่อให้ว่าง่ายง่าย
ก็เธอจะยอม ก็เธอจะยอม ก็เธอจะยอมไม๊
ถ้าเธอไม่ยอม ก็ไม่ได้ว่า ก็ไม่ได้ว่านี่
ล้อกันเล่นเล่น ล้อกันเล่นเล่นละน่า
เอาละ เอาละ เอาละ เอาละน่า
มันเป็นธรรมดา ธรรมดา ธรรมด๊า ธรรมดา

เครดิต จากคุณ : เทเลทับขี้ พันทิพย์

บ้านพักที่สวนชัชนาถ

http://www.chachanatwoodland.com/th/visitus.html